Jacomien de Leeuw en Hanke Petter
Even voorstellen: Jacomien de Leeuw en Hanke Petter
Jacomien de Leeuw, directeur
Voor de klas
Ik heb 17 jaar voor de klas gestaan als docent Frans en ik vond het lesgeven héél erg leuk, maar ik zag ook dingen die ik niet fijn vond. Ik zag dat er nauwelijks tijd was voor leerlingen met wie wat aan de hand was. Die tijd voor extra uitleg of aandacht was in de loop der jaren allemaal van je vak afgehaald. Daardoor kreeg ik minder plezier in het lesgeven. En omdat ik zoveel plezier in met name kinderen en leren en studeren had, nam ik mij voor me daar verder in te ontwikkelen.
Het begin
In 1990 richtte ik Instituut de Leeuw op. Dat was heel spannend. In het begin waren er natuurlijk nog niet veel leerlingen, maar ik had meteen geluk met de mensen die bij mij kwamen solliciteren. Zij bleken op dezelfde manier te denken over hoe je met kinderen moet werken als ikzelf. Zo kreeg ik al snel een kring van bevlogen mensen om mij heen. Veel van hen werken hier nog steeds.
Overbodig worden
Ik heb altijd gezegd dat het uiteindelijk het mooiste zou zijn als ik overbodig zou worden. Het mooiste zou zijn als docenten, in kleine klassen, zelf de ondersteuning kunnen bieden.
Maar zover zijn we nog niet.
Mijn werk blijft leuk. Iedere intake is weer spannend: wat zullen we nu beleven? Ieder kind is weer verschillend. En iedere ouder is weer anders. Mijn werk verveelt daardoor nooit.
Ik heb 17 jaar voor de klas gestaan als docent Frans en ik vond het lesgeven héél erg leuk, maar ik zag ook dingen die ik niet fijn vond. Ik zag dat er nauwelijks tijd was voor leerlingen met wie wat aan de hand was. Die tijd voor extra uitleg of aandacht was in de loop der jaren allemaal van je vak afgehaald. Daardoor kreeg ik minder plezier in het lesgeven. En omdat ik zoveel plezier in met name kinderen en leren en studeren had, nam ik mij voor me daar verder in te ontwikkelen.
Het begin
In 1990 richtte ik Instituut de Leeuw op. Dat was heel spannend. In het begin waren er natuurlijk nog niet veel leerlingen, maar ik had meteen geluk met de mensen die bij mij kwamen solliciteren. Zij bleken op dezelfde manier te denken over hoe je met kinderen moet werken als ikzelf. Zo kreeg ik al snel een kring van bevlogen mensen om mij heen. Veel van hen werken hier nog steeds.
Overbodig worden
Ik heb altijd gezegd dat het uiteindelijk het mooiste zou zijn als ik overbodig zou worden. Het mooiste zou zijn als docenten, in kleine klassen, zelf de ondersteuning kunnen bieden.
Maar zover zijn we nog niet.
Mijn werk blijft leuk. Iedere intake is weer spannend: wat zullen we nu beleven? Ieder kind is weer verschillend. En iedere ouder is weer anders. Mijn werk verveelt daardoor nooit.
En haar dochter Hanke Petter, adunct-directeur:
Onderwijsnest
Mijn familie is een onderwijsnest. Mijn opa was rector en docent klassikale talen. En van zijn kinderen zijn er twee docent Frans geweest. Ik ging wel eens mee als mijn moeder voor de klas stond en ze had geen oppas.
Klassieke talen
Tijdens mijn studie klassieke ging ik bijles geven op het Instituut. Later was er iemand nodig op de administratie en in de huiswerkklas. Ik merkte dat dit werk echt bij me past. Op een gegeven moment was ik op een leeftijd dat ik me niet meer per se tegen mijn moeder wilde afzetten door absoluut niet hetzelfde te willen als zij. En toen heb ik maar toegegeven aan mijn familiaire aanleg.
Houvast
Kinderen hebben hier het gevoel hebben dat ze samen met ons een plan kunnen maken waar ze wat aan hebben. Ze merken dat ze het niet allemaal alleen hoeven uit te zoeken. Een uur per week is voor sommige leerlingen al genoeg. Daarna gaan ze met een heel opgeruimd gevoel de deur uit. Die hebben houvast bij ons.
Toekomst
Veel dingen moeten blijven zoals ze zijn, bijvoorbeeld het feit dat wij zoveel tijd
steken in leerlingen. Maar we blijven ons natuurlijk wel verder ontwikkelen. Zo
blijven we ons specialiseren in het begeleiden van kinderen met bijvoorbeeld
ADHD of hoogbegaafde kinderen. Daar zijn we goed in. Daarnaast geven wij
nu begeleiding in Amsterdam-Noord, op een buurthuis en op het Clusius College,
een school voor VMBO. Dat is een heel andere doelgroep dan in Zuid. Daar ben
ik wel trots op en zou ik meer willen doen.
Mijn familie is een onderwijsnest. Mijn opa was rector en docent klassikale talen. En van zijn kinderen zijn er twee docent Frans geweest. Ik ging wel eens mee als mijn moeder voor de klas stond en ze had geen oppas.
Klassieke talen
Tijdens mijn studie klassieke ging ik bijles geven op het Instituut. Later was er iemand nodig op de administratie en in de huiswerkklas. Ik merkte dat dit werk echt bij me past. Op een gegeven moment was ik op een leeftijd dat ik me niet meer per se tegen mijn moeder wilde afzetten door absoluut niet hetzelfde te willen als zij. En toen heb ik maar toegegeven aan mijn familiaire aanleg.
Houvast
Kinderen hebben hier het gevoel hebben dat ze samen met ons een plan kunnen maken waar ze wat aan hebben. Ze merken dat ze het niet allemaal alleen hoeven uit te zoeken. Een uur per week is voor sommige leerlingen al genoeg. Daarna gaan ze met een heel opgeruimd gevoel de deur uit. Die hebben houvast bij ons.
Toekomst
Veel dingen moeten blijven zoals ze zijn, bijvoorbeeld het feit dat wij zoveel tijd
steken in leerlingen. Maar we blijven ons natuurlijk wel verder ontwikkelen. Zo
blijven we ons specialiseren in het begeleiden van kinderen met bijvoorbeeld
ADHD of hoogbegaafde kinderen. Daar zijn we goed in. Daarnaast geven wij
nu begeleiding in Amsterdam-Noord, op een buurthuis en op het Clusius College,
een school voor VMBO. Dat is een heel andere doelgroep dan in Zuid. Daar ben
ik wel trots op en zou ik meer willen doen.
